Witkacy - Szewcy - postacie i język
Sajetan Tempe to jeden z bohaterów dramatu, majster szewski, ma około sześćdziesięciu lat, zgodnie z wykonywanym zawodem nosi fartuch szewski, siedzi na zydlu i wykonuje swoją pracę. Są też dwaj dwudziestoletni czeladnicy, Józek i Jędrek. Jedyną w sztuce kobietą jest księżna Irina Wsiewołodowna Zbereźnicka-Podberedzka - piękna, budząca pożądanie itd. Ma około trzydziestu lat. W "Szewcach" występuje również prokurator Robert Scurvy - posiada plebejską twarz człowieka, który najprawdopodobniej wywodzi się z ludu, ale ubranie i urząd są dowodami na to, że znacznie awansował w hierarchii społecznej. Jest jeszcze manekinowaty lokaj Kwiecień, Fierdusieńko, dwaj dygnitarze - towarzysz Akanowski i towarzysz X, Hiper-Robociarz z termosem w ręce, oraz Józef Tempe, syn Sajetana. Szewcy w warsztacie rozmawiają o podziałach społecznych. Oni jako najbiedniejsza warstwa bardzo negatywnie wyrażają się o bogaczach. Nawet "ichnie dziwki" są innymi kobietami, niż te przebywające wśród biedoty, nie śmierdzą, są zadbane itd. Szewcy uważają, że są krzywdzeni na każdym kroku. Zwraca uwagę język tego utworu. Nasycony jest wulgaryzmami, są elementy gwarowe, elementy gwary środowiskowej, terminologia naukowa, nawet retoryka partyjna. Za pomocą języka stara się Witkacy ukazać świat zdeformowany, przerysowany, świat w krzywym zwierciadle. Rzeczywistość zdeformowana jest po to, żeby obnażyć jej prawdziwą twarz, pokazać absurd ludzkiego losu. Sztuczny, nierealistyczny świat jest stworzony po to, by mówić o świecie realnym, i to właśnie jest przewrotne. Witkacy uważał, że parodia, absurd i groteska to doskonałe środki do ukazywania świata.